ගමේ සිටි එකම නාටාමී මිනිසා ටිකට් කපා රෝහලෙන් පිටවෙද්දී හැඩූ වෛද්යවරියගේ කතාව
- Get link
- X
- Other Apps
මීදුමෙන් වැසුණු නුවරඑළිය පාරේ, රම්ඹොඩ අලංකාර කඳු පන්ති අතර පිහිටි කුඩා සුන්දර ගම්මානයක් වූ 'සමනලගම' එකල ඉතාමත් නිහඬ, සාමකාමී පරිසරයකින් යුක්ත විය. මේ ගමේ ජීවත් වූ මිනිසුන් බහුතරයක් තේ වතුවල දෛනික කුලී වැඩ කරමින් ඉතාමත් දුෂ්කර ජීවිත ගත කළ අයයි. ඒ අතරින් හැමෝගෙම ආදරය දිනාගත්, නමුත් කාටත් රහසක් වූ එක් අපූර්ව චරිතයක් මේ ගමේ ජීවත් විය. ඒ වෙන කවුරුත් නෙවෙයි, හැමෝම "ගුණදාස මාමා" කියා ආමන්ත්රණය කළ, වයස අවුරුදු හැටපහක් පමණ වූ මහලු මිනිසාය.
ගුණදාස මාමා ජීවත් වුණේ ගමේ කෙළවරක තිබුණු කුඩා පොල් අතු සෙවිලි කළ පැල්පතකය. ඔහුගේ බිරිඳ මීට වසර කිහිපයකට පෙර පිළිකා රෝගයකින් මියගොස් තිබුණි. එතැන් පටන් ඔහු තනිවම ජීවත් වූ අතර, එදිනෙදා ජීවිතය ගැටගසා ගත්තේ ගමේ කඩපොළේ මිනිසුන්ගේ බර උසුලන නාට්ටාමි කෙනෙකු ලෙස වැඩ කිරීමෙනි. නළලෙන් වැගිරෙන දහඩිය මුතු කැට මෙන් බිමට වැටෙද්දී, ඔහු කිසිවිටෙකත් තමන්ගේ දුක හෝ මහන්සිය පිටතට පෙන්වූයේ නැත. ඔහුගේ මුහුණේ හැමවිටම තිබුණේ ඉතාමත් අහිංසක, ප්රසන්න සිනහවකි.
මේ ගමේම ජීවත් වූ "සුමනලතා" නමැති වැන්දඹු මවට දියණියක් සිටියාය. ඇය නමින් "සඳුනි". සඳුනි ගමේ පාසලේ ඉතාමත් දක්ෂ ලෙස ඉගෙන ගත් ශිෂ්යාවකි. ඇය මෙවර අපොස උසස් පෙළ විභාගයෙන් මුළු දිස්ත්රික්කයෙන්ම ප්රථමයා වෙමින් කොළඹ විශ්වවිද්යාලයේ වෛද්ය පීඨයට තේරී පත්වූවාය. මුළු ගමම මේ ගැන කතා කළේ මහත් ආඩම්බරයකින්. නමුත් ඒ සතුට වැඩි දිනක් පැවතුණේ නැත. විශ්වවිද්යාලයට ලියාපදිංචි වීමට සහ මුල් මාස කිහිපයේ නවාතැන් පහසුකම් ඇතුළු වියදම් සඳහා විශාල මුදලක් අවශ්ය විය. සුමනලතාට එතරම් මුදලක් සොයාගැනීමට කිසිදු ක්රමයක් තිබුණේ නැත.
"අනේ මන්දා දුවේ, උඹේ දක්ෂකමට ඉගෙන ගන්න යවන්න මට වත්කමක් නැති හැටි මතක් වෙද්දී මගේ පපුව පැලෙන්න එනවා..." සුමනලතා හැඬූ කඳුළින් යුතුව සඳුනිට පවසන අයුරු ගුණදාස මාමා දිනක් කඩපිලේදී අහම්බෙන් අසා සිටියේය. ඔහු කිසිවක් නොකියා, තමන්ගේ සුපුරුදු සිනහවෙන් යුතුව එතැනින් නික්ම ගියේය.
පසුදින උදෑසන, සුමනලතා තම නිවසේ දොර අසල තිබී කුඩා පාර්සලයක් දුටුවාය. එය පරණ පුවත්පත් කොළයකින් ඔතා තිබුණි. ඇය එය බියෙන් හා කුතුහලයෙන් යුතුව ලිහා බැලුවාය. එහි ඇතුළත රුපියල් පනස්දහසක මුදලක් සහ කුඩා කොළ කැබැල්ලක ලියන ලද සටහනක් විය. එහි ලියා තිබුණේ.
"දුවට වෛද්ය විද්යාලයට යන්න මේක ගන්න. මේක කාගෙන්වත් ඉල්ලපු ණයකට වඩා, දුවගේ අනාගතයට ලැබුණු ආශිර්වාදයක් කියලා හිතන්න. කවුද දුන්නේ කියලා හොයන්න එපා."
සුමනලතා සහ සඳුනි සතුටින් මෙන්ම පුදුමයෙන් හඬන්නට වූහ. ගමේ පෝසත් මුදලාලි කෙනෙකු මෙය දෙන්නට ඇතැයි ඔවුහු සිතූහ.
කාලය සෙමින් ගෙවී ගියේය. සඳුනි කොළඹ වෛද්ය පීඨයට ගොස් වසර පහක් ගත විය. ඇය දැන් වෛද්යවරියකි. මේ කාලය පුරාවටම සෑම මාසයකම මුල් සතියේ සඳුනිගේ බැංකු ගිණුමට නාඳුනන අයෙකුගෙන් රුපියල් දසදහස බැගින් මුදල් තැන්පත් විය. ඒ මුදල ඇයට කොළඹ ජීවත් වීමට මහත් ශක්තියක් විය. ඇය සහ ඇගේ මව ඒ රහසිගත උපකාරකයා කවුදැයි සෙවීමට උත්සාහ කළත්, බැංකු වාර්තාවල සටහන් වූයේ එය විවිධ නගරවලින්, විවිධ පුද්ගලයන් ලවා මුදල් තැන්පත් කර ඇති බව පමණි.
උපාධියෙන් පසු සඳුනි වෛද්යවරියක් ලෙස තමන් උපන් ගමට ආසන්න නගරයේ ප්රධාන රෝහලට පත්වීමක් ලබා පැමිණියාය. ඇය සේවය භාරගෙන සති කිහිපයකට පසු, දැඩි ලෙස රෝගාතුර වූ මහලු මිනිසෙකු හදිසි අනතුරු අංශයට ඇතුළත් කෙරුණි. ඔහු අධික ලෙස පෙනහළු ආසාදනයකින් සහ පෝෂණ ඌනතාවයකින් පෙළෙමින් සිටියේය. වෛද්ය සඳුනි වහාම වගකීමෙන් යුතුව ඔහුව පරීක්ෂා කළාය. ඇයට මුලින් හඳුනාගත නොහැකි වන තරමටම ඒ මහලු මිනිසා කෘශ වී සිටියේය. නමුත් හොඳින් බැලූ ඇයට හඳුනාගත හැකි විය... ඒ වෙන කවුරුත් නොව, තමන්ගේ ගමේ සිටි ගුණදාස මාමා ය!
"අනේ... මේ අපේ ගමේ ගුණදාස මාමා නේද?" සඳුනිගේ දෑස් කඳුළින් තෙත් විය. ඇය වහාම රෝහල් කාර්ය මණ්ඩලයට උපදෙස් දී ඔහුට ඉක්මනින්ම ඖෂධ සහ ප්රතිකාර ලබාදීමට කටයුතු කළාය. සති දෙකක දැඩි වෙහෙස මහන්සියකින් පසු ගුණදාස මාමා සුවය ලැබීය.
ගුණදාස මාමා රෝහලෙන් පිටව යන දිනය පැමිණියේය. සඳුනි සහ ඇගේ මව වන සුමනලතා ද ඔහුව බැලීමට රෝහල් කාමරයට පැමිණියහ. ගුණදාස මාමා තමන්ගේ රෙදි බෑගය ලෑස්ති කරගනිමින් සිටියදී, ඔහුගේ අතින් පරණ, දිරාගිය කුඩා සටහන් පොතක් බිමට වැටුණි. සඳුනි වහාම ඉදිරියට ගොස් එය බිමෙන් අහුලා ගත්තාය. එහි පිටු පෙරළෙද්දී ඇය දුටු දෙයින් ඇගේ මුළු සිරුරම ගල් ගැසුණි.
එම පොතේ සෑම මාසයකම ලියන ලද ගිණුම් සටහන් තිබුණි... “ජනවාරි: නාට්ටාමි වැඩෙන් ලැබුණු මුදල - රු. 14,000. සඳුනි දුවට යැව්වා - රු. 10,000. මට ඉතිරි - රු. 4,000 (පාන් සහ පරිප්පු සඳහා ප්රමාණවත්).” “පෙබරවාරි: කොන්දේ අමාරුව නිසා වැඩ කලේ දින 15යි. ලැබුණු මුදල - රු. 11,000. දුවට යැව්වා - රු. 10,000. මට ඉතිරි - රු. 1,000 (මේ මාසේ බත් කෑවේ දින කිහිපයයි).”
පොතේ මුල්ම පිටුවේ සඳුනි වෛද්ය විද්යාලයට තේරුණු දින පුවත්පතේ පළවූ ඇගේ ඡායාරූපය අලවා තිබුණි. ඒ අසලම, මුල්ම වතාවට ඇයට දුන් රුපියල් පනස්දහස සොයාගැනීම සඳහා තමන් සතු එකම වටිනා වස්තුව වූ මියගිය බිරිඳගේ රන් මාලය උකස් තැබූ රිසිට්පතද අලවා තිබුණි!
සඳුනිට තමන්ගේ හැඟීම් පාලනය කරගත නොහැකි විය. ඇය බිමට පාත් වී ගුණදාස මාමාගේ දූවිලි තැවරුණු දෙපා බදා වැඳ වැටුණාය.
"අනේ මාමේ... මේ ඔයාද? අපිට මුළු ජීවිත කාලෙම රහසින් උදව් කළේ ඔයාද මාමේ? ඇයි අපිට මෙහෙම හැංගුවේ? ඔයා නොකා නොබී නේද මාව දොස්තර කෙනෙක් කළේ..." සඳුනි මහත් හඬින් හඬන්නට වූවාය.
සුමනලතා ද මේ දර්ශනය දැක තුෂ්නිම්භූතව හඬන්නට වූවාය. රෝහලේ සිටි අනෙකුත් වෛද්යවරුන්, හෙදියන් සහ රෝගීන් ද මේ අසිරිමත් මනුෂ්යත්වය දැක දෑස්වල කඳුළු පුරවා ගත්හ. කිසිදු ප්රසිද්ධියක් හෝ ප්රශංසාවක් බලාපොරොත්තු නොවී කළ ඒ උදාර පරිත්යාගය හැමෝගෙම හදවත් සසල කළේය.
ගුණදාස මාමා අහිංසක ලෙස සිනාසෙමින්, සඳුනිගේ හිස අතගා මෙසේ පැවසීය.. "දුවේ.. මට දරුවෝ නෑ. උඹ දොස්තර කෙනෙක් වෙලා අසරණ මිනිස්සුන්ට සේවයක් කරද්දී, ඒකෙන් ලැබෙන සතුට මට කෝටි ප්රකෝටි ගණනකට වඩා වටිනවා. දකුණු අතින් දෙන දේ වම් අතවත් දන්නැති වෙන්න දෙන එක තමයි දුවේ නියම මනුෂ්යත්වය..
එදිනෙන් පසු සඳුනි ගුණදාස මාමාව නැවත කිසිදිනක තනි කළේ නැත. ඇය ඔහුව තමන්ගේම ආදරණීය පියෙකු ලෙස තමාගේ නිවසට කැඳවාගෙන ගොස්, සියලු පහසුකම් සලසා රැකබලා ගත්තාය. මුළු සමනලගමම පමණක් නොව, මුළු රටම නිහඬවම මනුෂ්යත්වයේ නාමයෙන් කැපවුණු ඒ උදාර, නිහතමානී මිනිසාට හිස නමා ආචාර කළහ.
- Get link
- X
- Other Apps

Comments
Post a Comment