ඇජෙන්ඩා වයස අවුරුදු 12ක් වන ගැහැණු ළමයෙක්. සහෝදරයන් තිදෙනෙකු සහ සහෝදරියන් හයදෙනෙකුගෙන් සමන්විත විශාල පවුලක් ඇය වටා සිටි බැවින් එහි සෑම විටම සතුට ඉතිරී ගියේ තිබුණා.
නමුත් දිනක් ඇදෙන්නා නිවසේදී ක්ලාන්ත වී වැටුණේ සෑම දෙනාම වියවුලට පත් කරමින්. ඇය පරීක්ෂා කළ වෛද්යවරුන් පැවසුවේ දුක්බර ආරංචියක්. එනම් ඇජෙන්ඩාට අස්ථි සම්බන්ධ පිළිකාවක් වැලඳී තිබෙන බවයි. ඔවුන් වහාම ක්රියාත්මක වී ඇයව පැය හතක සැත්කමකට භාජනය කර එම ගැටිත්ත ඉවත් කළ නමුත් එයින් පසු ඇගේ කොණ්ඩය ගැලවී යාමට පටන් ගත්තා.
අවසානයේදී පිළිකාව සුව කළ නොහැකි තරම් භයානක තත්ත්වයකට හැරුණා. ඇදෙන්නාගේ 13 වන උපන් දිනය සමරන්න තික දිනකින් ඇය මරු තුරුලට ගියේ පවුලේ සියල්ලන්වම හඬවමින්.නික්ම යමින් දිගු දින ගණනකට පසු ඇදෙන්නාගේ පියා ඇගේ කාමරයට ගියේ ඒ පිරිසිදු කිරීමටයි.
එහිදී ඔහු අහම්බෙන් වගේ ඇගේ කණ්ණාඩිය ගලවා බිමට ගත්තේ දූවිලි ඉවත් කිරීමටයි. නමුත් එහිදී ඔහු දුටු දෙයින් නැවත හදවත බිඳී ගියේ ඇදෙන්නාගේ මතකයන් සිහිවෙමින්. එම කණ්ණාඩියේ පිටුපස ඇජෙන්ඩාගේ අත් අකුරෙන් ලියූ ඇගේ නික්මයෑමේ ලිපිය තිබුණා.
වචන 300කින් පමණ සමන්විත වූ එහි ඇය වටා සිටි අයට බොහෝ දේවල් කියා තිබුණා. එහිදී ඇය ජීවිතයේ ආදරය සහ සතුට යන දෑ පිළිබඳව බොහෝ දේවල් ලියා තිබුණා.
සතුට යන දේ රඳා පවතින්නේ අපි මතම වන අතර අවසානයේ සෑම විටම අසතුටුදායකද නොවෙයි. ආදරය අනුව වීදුරු බඳුනක් වෙයි. පිටතින් අලංකාර වන නමුත් තැනකින් බිඳී යා හැකියි. ඔබ රෝගියෙක් වන්නේ කවදාදැයි කලින් පැවසිය නොහැකියි. එම නිසා සෑම විටම සතුටින් සිටින්න
මෙලෙසින් ඇජෙන්ඩාගේ ලියුම්හි වැකි විශාල ප්රමාණයක් ඇතුළත් වන අතර ඒවායින් බොහොමයක් ඉහත සඳහන් පරිදි සිත්තර දුකක් එක්කරන ඒවා වුණා. කෙසේ නමුත් ඇදෙන්නාගේ කතාවෙන් අපට ඉගෙනගත හැකි බොහෝ දේවල් තිබෙනවා. ඇයට වැලඳුනු මාරාන්තික රෝගය හැරෙන්නට ඇය කිසිදාක ජීවිතයේ නරක පැත්තක් දුටුවේ නැහැ.
Comments
Post a Comment