- Get link
- X
- Other Apps
මීදුමෙන් වැසුණු නුවරඑළියට කිට්ටු පුංචි ගමක, හැන්දෑවේ හයට විතර දුවන අන්තිම ලංගම බස් එක එනකම් සෝමපාල මාමා පාර අයිනේ බලාගෙන හිටියා. 62 හැවිරිදි සෝමපාල මාමා ජීවත් වුණේ තමන්ගේ එකම දුව වුණු අවුරුදු 7ක් වුණු කාව්යා එක්ක. බිරිඳ මියගිහින් අවුරුදු ගාණක්. කාව්යා ඉපදුණේම එක කකුලක ආබාධයක් එක්ක. ඇයට සාමාන්ය කෙනෙක් වගේ ඇවිදින්න බැහැ.
එදා කාව්යාගේ 7 වෙනි උපන්දිනය. සෝමපාල මාමා මුළු දවසම ටවුන් එකේ කුලී වැඩ කරලා හම්බකරපු සල්ලිවලින් දුව ආසම කරන ජාතියේ රෝස පාට ගවුමකුයි , පොඩි කේක් ගෙඩියකුයි අරගෙනයි හිටියේ. දුවව සතුටු කරන්න එයාට පුදුම හදිසියක් තිබුණේ.
නමුත්, වෙලාව හතට කිට්ටු වුණත් බස් එක ආවේ නැහැ. ටික වෙලාවකින් දැනගන්න ලැබුණා අතරමඟදී බස් එක කැඩිලා කියලා. ඒ අස්සේ හීතල හුළඟත් එක්ක මහා වැස්සක් කඩා හැලෙන්න පටන් ගත්තා. සෝමපාල මාමා ළඟ කුඩයක් තිබුණෙත් නැහැ. බස් නැවතුමේ පොඩි තහඩු හෙවනට වෙලා එයා කේක් පෙට්ටියයි ගවුමයි පපුවට තුරුළු කරගත්තේ ඒකට වතුර බින්දුවක්වත් වැටෙයි කියන බයට
"දුව ගෙදර තනියම බලාගෙන ඇති... කරුවලට එයා බයයි," සෝමපාල මාමා තනියම මුමුණමින් අඬන්න ඔන්න මෙන්න වගේ හිටියේ. ගමට යන්න තව කිලෝමීටර් 12ක් විතර කන්ද උඩට යන්න ඕනේ. මේ මහා රෑ, වැස්සේ, පයින් යනවා ඇරෙන්න වෙන කරන්න දෙයක් සෝමපාල මාමාට තිබුණේ නැහැ.
ඒ වෙලාවේ, කළු පාට සුඛෝපභෝගී කාර් එකක් බස් නැවතුම අසල නතර වුණා. ඒකෙන් හිටියේ අවුරුදු 30ක විතර තරුණයෙක්. එයාගේ නම නිශාන්. කොළඹ ඉඳන් නුවරඑළියේ ට්රිප් එකක් ආපු සල්ලිකාර ව්යාපාරිකයෙක්.
කාර් එකේ වීදුරුව පාත් කරපු නිශාන්, "මාමා... මේ මහ වැස්සේ මොකද කරන්නේ? බස් එකක් එන්නේ නැහැ නේද? කොහාටද යන්න ඕනේ?" කියලා ඇහුවා.
සෝමපාල මාමා බයෙන්, "මහත්තයා, මම යන්නේ 'නිල්දණ්ඩාහින්න' ගමට. බස් එක කැඩිලාලු. මගේ දුව ගෙදර තනියම... අද එයාගේ උපන්දිනය..." කියලා අතේ තිබුණු කේක් පෙට්ටිය පෙන්නුවා.
නිශාන් මොහොතක් කල්පනා කරලා, "එන්න මාමා, නගින්න. මම ඇරලවන්නම්," කිව්වා. සෝමපාල මාමාට අදහාගන්න බැරි වුණා. තෙත බේරෙන තමන්ගේ කිළුටු ඇඳුම් එක්ක ඒ වගේ ලස්සන කාර් එකකට නගින්න එයා ලැජ්ජා වුණත්, දුව ළඟට යන්න තිබුණු උවමනාව නිසාම එයා කාර් එකට ගොඩවුණා.
කඳු පාර දිගේ කාර් එක ඉස්සරහට ඇදුණා. සෝමපාල මාමා තමන්ගේ දුප්පත් ජීවිතේ ගැන, ආබාධිත දුව ගැන හැමදේම නිශාන් එක්ක කිව්වේ හදවතින්මයි. නිශාන් කිසිම කතාවක් නැතුව අහගෙන හිටියා.
පැයකට විතර පස්සේ කන්ද මුදුනේ තිබුණු සෝමපාල මාමාගේ පුංචි නිවස ළඟට කාර් එක ආවා. කුප්පි ලාම්පු එළියෙන් කාව්යා ජනේලයෙන් බලාගෙන ඉන්නවා දැක්කා.
"බොහොම පින් මහත්තයා... බුදුන් දැක නිවන් දකින්න ඕනේ," සෝමපාල මාමා දෑස් වල කඳුළු පුරවාගෙන නිශාන්ට වැන්දා.
නිශාන් සැහැල්ලු හිනාවකින් සංග්රහ කරලා, "ඕවා මොනවද මාමා, දුවගේ උපන්දිනය සතුටින් සමරන්න," කියලා සමුගත්තා. සෝමපාල මාමා සතුටින් ගේ ඇතුළට දිවයන දිහා නිශාන් ටික වෙලාවක් බලාගෙන හිටියා.
එදා රෑ සෝමපාල මාමා දුවත් එක්ක කේක් කපලා, රෝස පාට ගවුම දීලා බොහොම සතුටින් උපන්දිනය සැමරුවා. තමන්ට උදව් කරපු අමුත්තාට හදවතින්ම පින් දුන්නා. ලස්සන උපන්දින රාත්රියක් එතනින් නිමා වුණා..
නමුත් කතාවේ සැබෑ පෙරළිය සිද්ධ වුණේ ඊළඟ දවස් කිහිපයේදී.
සෝමපාල මාමාව ඇරලවපු නිශාන්, එදා රෑම ආපහු කොළඹ බලා එන්න පිටත් වුණා. මුළු පාර දිගටම එයාගේ හිතේ වැඩ කළේ සෝමපාල මාමා කියපු කතා. නිශාන් කොළඹ ලොකු ව්යාපාරිකයෙක් වුණාට, පවුලේ ප්රශ්න සහ අධික මානසික ආතතිය නිසා ජීවිතේ නැති කරගන්නයි නුවරඑළියට ආවේ. තමන්ට හැමදේම තිබිලත් ජීවිතේ එපා වෙලා ඉන්නකොට, එක කකුලක් නැති දුවෙක් වෙනුවෙන් රුපියල් සත එකතු කරලා, මහ වැස්සේ තෙමි තෙමි පුංචි කේක් ගෙඩියක් පපුවට තුරුළු කරන් හිටපු ඒ දුප්පත් පියාගේ මුහුණ නිශාන්ට මැවී මැවී පෙනුණා.
කොළඹට ළඟා වෙද්දී නිශාන්ට තේරුණා තමන්ගේ ජීවිතේ කොච්චර වටිනවද කියලා. "මට ප්රශ්න තිබුණට මට හැමදේම තියෙනවා. ඒත් ඒ අසරණ මිනිස්සු ජීවිතේ ඉල්ලන්නේ සටන් කරලා," නිශාන් තමන්ටම කියාගත්තා. සෝමපාල මාමාගේ ආදරය නිශාන්ගේ මනස සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කරලා, එයාට ආයෙත් ජීවත් වෙන්න ලොකු බලාපොරොත්තුවක් සහ ශක්තියක් දුන්නා.
මේ සිදුවීම වෙලා සතියක් විතර ගතවුණා. දවසක් උදේ ලියුම් බෙදන මාමා සෝමපාල මාමලාගේ ගෙදරට ආවා.
"සෝමපාල... ඔන්න කොළඹින් ලියාපදිංචි තැපෑලෙන් ලොකු ලියුමක් ඇවිත් තියෙනවා," ලියුම් බෙදන මාමා කිව්වා.
සෝමපාල මාමා පුදුම වෙලා ලියුම අතට ගත්තා. කොළඹින් එයාට ලියුම් එවන්න කවුරුත් හිටියේ නැහැ. එයා ඉක්මනින් කවරය කඩලා බැලුවා. ඒ ඇතුළේ රුපියල් ලක්ෂයක (Rs. 100,000) මුදල් නෝට්ටු මිටියකුයි, පුංචි ලියුමකුයි තිබුණා.
ඇස් කණ්ණාඩි දෙක දාගත්ත සෝමපාල මාමා ගැහෙන දෑතින් ඒ ලියුම කියෙව්වා...
"ගරු සෝමපාල මාමා වෙත,
මම එදා වැස්සේ ඔබව කාර් එකේ ඇරලවපු නිශාන්. මාමා, මම එදා නුවරඑළියේ ආවේ ජීවිතේ හැමදේම එපාවෙලා, සියදි වි නසාගන්න තැනක් හොයාගෙන. මට හිතුණා මේ ලෝකේ මාව කාටවත් වැඩක් නැහැ කියලා.
නමුත් එදා කාර් එක ඇතුළේ ඔබ මට කියපු කතා සහ ඔබේ දුව වෙනුවෙන් ඔබ දක්වපු ආදරය දැක්කම මගේ මුළු හිතම වෙනස් වුණා. කොළඹට එනකම්ම මම හිතුවේ ඔබ ගැන. මට තේරුණා මම හිතුවට වඩා කොච්චර දේවල් මගේ ජීවිතේ මට ලැබිලා තියෙනවාද කියලා. ඔබ නොදැනුවත්වම මගේ ජීවිතය බේරගත්තා මාමා.
මේ සල්ලි මගෙන් දුවට උපන්දින තෑග්ගක්. දුවගේ කකුලේ අසනීපයට බෙහෙත් ගන්න මේක ගන්න. මම ළඟදීම ඔයාලව බලන්න ගමට එනවා. මට අලුත් ජීවිතයක් දුන්නට ඔබට බොහොම පින්!"
- මෙයට, නිශාන් -
ලියුම කියවලා ඉවර වෙද්දී සෝමපාල මාමාගේ ඇස්වලින් කඳුළු කඩා හැලුණා. එයා දුවව බදාගෙන ඇඬුවා. ඒ කඳුළු දුකට නෙවෙයි, මිනිස්කමේ උතුම් බව සහ තමන් නොදැනුවත්වම තවත් මිනිසෙකුගේ ජීවිතයක් බේරාගැනීමට ලැබීම ගැන ඇතිවුණු නිහතමානී සතුට නිසයි.
අපිට නොදැනීම, අපේ ජීවිත අරගලය සහ ආදරය තව කෙනෙකුට ජීවත් වෙන්න මහා ලොකු පූර්වාදර්ශයක් වෙන්න පුළුවන්. කරුණාව කියන්නේ කැරකී ඇවිත් තමන්වම සුවපත් කරන චක්රයක්
උපුටා ගැනීමක්..
- Get link
- X
- Other Apps

Comments
Post a Comment