ලංකාවේ අසරණ වුණු විදේශීය තරුණියට පිහිට වුණු අමුතුම පියාගේ කතාව
අලුයම හතරට විතර රඹුක්කන දුම්රිය ස්ථානය තවමත් තිබුණේ මන්දාරම් අඳුරේ ගිලිලයි. සිහින් මීදුම් පටල අතරින් 'පොඩි මැණිකේ' කෝච්චියේ හෝන් හඬ ඈතින් ඇසෙද්දී, සරත් අන්තිම තේ උගුරත් බීලා තමන්ගේ පරණ පාපැදිය ළඟට ආවා.
සරත් කියන්නේ රඹුක්කන දුම්රිය ස්ථානය අසල කුඩාවට එළවළු සහ පලතුරු වෙළඳාම් කරන, පෙනුමෙන් හරිම සරල, හැබැයි ඇතුළාන්තයෙන් ජීවිතයේ බොහෝ දුක් ගැහැට විඳපු අවුරුදු පනස්පහක මනුස්සයෙක්. අවුරුදු පහකට කලින් පෙනහළු පිළිකාවකින් තමන්ගේ එකම දියණිය, සෙනුරිව බේරාගන්න බැරිවුණු වේදනාව සරත්ගේ හදවතේ අදටත් අලුත්ව තිබුණා.
"සරත් අයියේ, අද අලුත් ඇපල් වගයක් ආවා. ගන්නේ නැද්ද?" අසල වෙළෙන්දෙක් ඇහුවා.
"නෑ මල්ලී, අද මට රතු පේර ටිකක් විතරක් ඇති," සරත් හිමීට කිව්වා.
එදා අඟහරුවාදා දවසක්. උදේ 7:30 විතර වෙද්දී කොළඹ ඉඳන් බදුල්ල බලා යන කෝච්චිය රඹුක්කනට ආවා. ඒ වෙලාවට එළවළු පෙට්ටි, පලතුරු කූඩ අතරේ සරත්ගේ පුංචි ලෑලි කඩේ ළඟ ලොකු තදබදයක්.
එකපාරටම සරත්ගේ නෙත ගැටුණේ විදේශීය කාන්තාවක් දිහාවට. ඇය තනියම, එතැන තිබුණු ලොකු ගලක් උඩ ඉඳගෙන හඬමින් හිටියා. ඇගේ වයස අවුරුදු තිහක් විතර ඇති. දූවිලි වැකුණු ලොකු ට්රැවලින් බෑග් එකක් ඇය ළඟ තිබුණා. ජනාකීර්ණ දුම්රිය ස්ථානයේ සිය ගණනක් මිනිස්සු එහා මෙහා ගියත්, ඒ කඳුළු දකින්න කාටවත් වෙලාවක් තිබුණේ නැහැ.
සරත් තමන්ගේ වෙළඳාම පැත්තකට තියලා, නැවුම් රතු පේර ගෙඩි දෙකක් පිරිසිදු ලේන්සුවකින් පිසදාලා ඒ අසරණ යුවතිය ළඟට ගියා.
"දුවේ... ඩෝන්ට් ක්රයි..." සරත්ට තේරෙන අච්චාරු ඉංග්රීසියෙන් එහෙම කියමින් පේර ගෙඩියක් ඇයට දික් කළා.
ඒ තරුණිය බියෙන් සහ පුදුමයෙන් සරත් දිහා බැලුවා. ඇගේ නම 'ක්ලාරා' (Clara). ඇය පෝලන්තයේ ඉඳන් ලංකාව බලන්න ආපු සංචාරකයෙක්.
"තෑන්ක් යූ..." ක්ලාරා ඉකිගසමින් පේර ගෙඩිය අතට ගත්තා.
ඇය ඉංග්රීසියෙන් කියන දේ සරත්ට සම්පූර්ණයෙන්ම තේරුණේ නැතත්, ඇගේ දුරකථනය පෙන්වමින් කියපු දේවලින් සරත්ට කතාව තේරුණා. ක්ලාරාගේ පසුම්බිය, විදේශ ගමන් බලපත්රය (Passport), සල්ලි සහ සියලුම ලේඛන ඇතුළත් කුඩා බෑගය කොළඹ ඉඳන් එන අතරතුර කෝච්චියේදී නැතිවෙලා!
ඇය ළඟ සතපහක්වත් තිබුණේ නැහැ. දුරකථනයේ බැටරියත් බැහැලා. නාඳුනන රටක, නාඳුනන මිනිස්සු අතර ඇය සම්පූර්ණයෙන්ම අසරණ වෙලා හිටියේ.
සරත්ට එකපාරටම මතක් වුණේ තමන්ගේ නැතිවුණු දියණිය සෙනුරිව. සෙනුරිත් ජීවතුන් අතර හිටියා නම් අද ක්ලාරාගේ වයස. සරත්ගේ හිත උණු වුණා.
"දුවේ, බයවෙන්න එපා. එන්න මාත් එක්ක..." සරත් සංඥා භාෂාවෙන් ඇයට තමන්ගේ පුංචි කඩේ පිටුපස තිබුණු බංකුව පෙන්වූවා.
සරත් මුලින්ම කළේ අසල තිබුණු තේ කඩයෙන් ක්ලාරාට ප්ලේන් ටී එකකුයි, උණු උණු රොටී දෙකකුයි අරන් දෙන එක. සම්පූර්ණයෙන්ම බියෙන් හිටපු ක්ලාරාට ඒ පුංචි සැලකිල්ල ලොකු අස්වැසිල්ලක් වුණා.
ඊළඟට සරත් කළේ කවුරුත් නොහිතපු දෙයක්. එදා දවසේ එළවළු විකුණලා ලැබුණු මුදලයි, තමන් ළඟ ඉතිරිව තිබුණු රුපියල් දහස් ගණනක මුදලයි එකතු කරලා (එය සරත්ගේ මුළු සතියකම ජීවනෝපාය), අසල තිබුණු පොලිස් ස්ථානයට ක්ලාරාව එක්කන් ගියා.
රඹුක්කන පොලිසියේ නිලධාරීන්ගේ උදව්වෙන් සංචාරක පොලිසියට කතා කරලා, ක්ලාරාගේ විස්තර සටහන් කරගත්තා. ඒ අතරතුර පොලීසියේ මහත්තුරුන්ට කියලා ක්ලාරාගේ දුරකථනය චාර්ජ් කරගත්තා. කොළඹ තිබෙන පෝලන්ත තනාපති කාර්යාලය (Embassy) සම්බන්ධ කරගන්න පාර හැදුවේ ඊට පස්සේ.
නමුත් තනාපති කාර්යාලයෙන් උපදෙස් ලැබුණේ ක්ලාරාට කොළඹට එන්න කියලයි. ඒ වෙනකොට හවස 4:00 පහු වෙලා.
සරත් තමන්ගේ කඩේ වහලා, ක්ලාරාවත් එක්කගෙන කොළඹ යන රාත්රී කෝච්චියට නැග්ගා. ක්ලාරා පුදුමයෙන් සරත් දිහා බැලුවා.
"ඔයා ඇයි මට මෙච්චර උදව් කරන්නේ?" ක්ලාරා ගූගල් ට්රාන්ස්ලේට් (Google Translate) හරහා සිංහලෙන් ටයිප් කරලා සරත්ට පෙන්නුවා.
සරත්ගේ ඇස් දෙකෙන් කඳුළු කැටයක් කඩන් වැටුණා. සරත් තමන්ගේ පසුම්බියේ තිබුණු, සෙනුරිගේ පුංචි ඡායාරූපය ක්ලාරාට පෙන්නුවා.
"මගේ දුව... එයා අද නැහැ. ඔයාව දකිද්දී මට මතක් වුණේ මගේ දුවව. මගේ දුව ලෝකේ කොහේ හරි මෙහෙම අසරණ වුණා නම්, කවුරු හරි එයාටත් මෙහෙම පිහිට වෙයි නේද දුවේ?" සරත් හිමීට කිව්වා
ක්ලාරාට තමන්ගේ දුක අමතක වුණා. ඒ වචන ටික තේරුම් ගන්න බැරි වුනත් සරත්ට තමන්ගේ වයසේ වගේ දුවෙක් ඉන්න ඇති කියලා ක්ලාරාට තේරුණා.. ක්ලාරා සරත්ගේ අත් දෙක තදින් අල්ලා ගත්තා. භාෂාවක්, ජාතියක්, ආගමක් නැති ඒ මොහොතේ, පියෙකුගේ සහ දියණියකගේ ආදරයේ අසිරිය ඒ දුම්රිය මැදිරිය පුරා පැතිරී ගියා.
කොළඹට ආපු සරත්, තමන්ගේ අතේ තිබුණු අන්තිම මුදල් ටිකෙන් ක්ලාරාට සුරක්ෂිත ලැගුම්හලක් ලෑස්ති කරලා දීලා, තනාපති කාර්යාලයේ නිලධාරීන් එනතුරු ඇය ළඟින්ම හිටියා.
පහුවදා උදේ, තනාපති කාර්යාලයේ නිලධාරීන් පැමිණ ක්ලාරාව බාරගත්තා. ඇයට අලුත් ලේඛන සහ සංචාරය සඳහා මුදල් හිමිවුණා.
වෙන්වෙන මොහොතේ ක්ලාරා තමන්ගේ ගෙල තිබුණු රිදී කුරුසිය සහ ඇගේ අතේ තිබුණු වටිනා අත්ඔරලෝසුව සරත්ට දෙන්න හැදුවා.
සරත් හිනාවෙලා ඔළුව වැනුවා. "නෑ දුවේ, මට ඕවා එපා. ඔයා හොඳින් ඔයාගේ රටට යන්න. ඒ ඇති මට."
ක්ලාරා සරත්ගේ දෙපා ළඟ දණගහලා, ලාංකික ක්රමයට වඳිමින් සරත් වැළඳගත්තා.
අවුරුද්දකට පස්සේ...
රඹුක්කන දුම්රිය ස්ථානයට ලොකු පාර්සලයක් ආවා. ඒක ඇවිත් තිබුණේ පෝලන්තයේ ඉඳන්, සරත්ගේ නමට.
ඒ පාර්සලය ඇතුළේ තිබුණේ ලස්සන චිත්රයක්. ඒ චිත්රයේ හිටියේ සරත්, එයාගේ දුව සෙනුරි සහ ක්ලාරා තුන්දෙනා අත් අල්ලාගෙන ඉන්න රූපයක්. ඒ එක්කම කොම්පුයුටරයකින් ලියපු ලියුමකුත් තිබුණා.
"මගේ ආදරණීය තාත්තේ... ඔයා එදා මට දුන්නේ පේර ගෙඩියකුයි රොටී දෙකකුයි විතරක් නෙවෙයි, නැතිවෙලා තිබුණු මනුස්සකම පිළිබඳ විශ්වාසය. මම දැන් පෝලන්තයේ අසරණ ළමයින් වෙනුවෙන් පුංචි පදනමක් පටන් ගත්තා. ඒකේ නම 'සෙනුරි පදනම' (Senuri Foundation). ඔයාගේ දුවගේ නම අද ලෝකේ අනෙක් පැත්තේ දහස් ගණන් ළමයින්ට ජීවිතය දෙනවා..."
සරත් ඒ ලියුම පපුවට තද කරගත්තා. කඳුළු අතරින් අහස බලපු සරත්ට හිතුණේ, තමන්ගේ සෙනුරි දුව අහසේ ඉඳන් හිනාවෙනවා වගෙයි.
අපේ පුංචි ශ්රී ලංකාවේ, සරල මිනිස්සුන්ගේ හදවත් ඇතුළේ තවමත් ජීවත්වෙන ඒ නිහඬ මනුස්සකම, මුළු ලෝකයම එළිය කරන්න තරම් බලවත්.
උපුටා ගැනීමක්..

Comments
Post a Comment